— “Mevrouw… wat betekent dit voor Thorn Enterprises?”

De hele zaal hield de adem in.

Dit was het moment.

De val… of de genade.

Elara vouwde haar handen rustig samen.

— “Dat hangt af van één ding.”

Ze keek opnieuw naar Julian.

Niet als zijn vrouw.

Maar als iemand die over zijn toekomst besliste.

— “Vertrouwen.”

Hij slikte.

— “Ik kan het uitleggen—”

Ze onderbrak hem.

— “Nee. Je hebt het al uitgelegd.”

Haar blik gleed kort naar Isabella… en terug.

— “Heel duidelijk.”

Ze draaide zich naar haar assistent.

— “Bevries tijdelijk alle uitbreidingsfondsen.”

Een collectieve schok.

Julian’s knieën voelden plots zwaar.

— “Elara, wacht—”

— “Rustig,” zei ze. “Ik vernietig je niet.”

Een seconde hoop.

— “…nog niet.”

Die hoop stierf meteen.

Ze zette nog een stap dichterbij.

Nu stond ze recht voor hem.

— “Je wilde imago boven alles.”

— “Nee, ik—”

— “Vanavond,” zei ze zacht, “krijg je precies dat.”

Ze draaide zich naar de zaal.

— “Dames en heren, geniet van de avond. Zaken gaan door… zoals altijd.”

Maar niets voelde nog hetzelfde.

Toen de muziek aarzelend weer begon, boog Elara zich licht naar Julian.

Haar stem was alleen voor hem.

— “Morgen. 9 uur. Raad van bestuur.”

Hij knikte, bijna automatisch………………

Lees verder op de volgende pagina.