Aller au contenu« Kan ik u ergens mee helpen? » vroeg ze vriendelijk.
Ik aarzelde even.
« Het klinkt misschien vreemd, » begon ik. « Mijn dochter denkt dat ze haar vader hier heeft gezien. »
De vrouw keek eerst naar Zoë en daarna weer naar mij. Ze glimlachte.
« Kinderen vergissen zich soms. »
Ik knikte, maar wees voorzichtig naar de sporttas.
« Mijn man heeft precies zo’n tas en dezelfde handdoek. »
Ze keek even in haar kluisje en begon toen te lachen.
« Dat geloof ik meteen. Deze spullen zijn namelijk helemaal niet van mij. »
Mijn hart sloeg opnieuw sneller.
« Niet van u? »
« Nee, » antwoordde ze. « Ik werk hier als vrijwilliger tijdens de zwemlessen. Mensen vergeten regelmatig hun spullen. Alles wat gevonden wordt, leggen we tijdelijk in dit kluisje totdat iemand het komt ophalen. »
Ze haalde een schrift uit de tas.
« Hier noteren we wanneer iets gevonden is. »
Ik voelde hoe de spanning langzaam uit mijn schouders verdween.
Toen wees Zoë opeens naar de handdoek.
« Maar papa heeft precies zo’n ankertje. »
De vrijwilligster glimlachte.
« Dat zou kunnen. Deze handdoek is vorige week gevonden. »
Vorige week.
Dat kon onmogelijk van Thomas zijn, want hij was pas enkele dagen weg.
Ik begon eindelijk weer normaal adem te halen.
Net toen ik dacht dat het misverstand voorbij was, klonk achter ons een bekende stem.
« Sorry… is er misschien een gevonden voorwerpen-kluisje? »
Ik draaide me om.
Voor mij stond een man die verrassend veel op Thomas leek. Dezelfde lengte. Hetzelfde donkere haar. Zelfs dezelfde bril.
Zoë rende meteen naar hem toe.
« Papa! »
De man schrok zichtbaar……………..