Zijn vingers kwamen steeds dichterbij.

Ik kon de glans van Daniels trouwmanchetknopen zien terwijl zijn hand onder het bed schoof. Mijn telefoon trilde nog een keer in mijn zak. Mijn hart bonkte zo hard dat het pijn deed.

Nog vijf centimeter.

Vier.

Drie.

Toen klonk er plots een harde klop op de suitesdeur.

« Roomservice! »

De hand stopte.

Daniel trok zich onmiddellijk terug.

« We hebben niks besteld, » zei Marcus geïrriteerd.

Er volgde opnieuw een klop.

« Complimenten van de bruidsfamilie, meneer Santillan. »

Er viel een korte stilte.

« Verdomme, » mompelde Daniel. « Kom. We hebben nog gasten beneden. »

Hun schoenen draaiden weg van het bed.

Ik hoorde de deur openen, wat gemompel, voetstappen… en daarna viel de suite stil.

Ik bleef nog tien seconden liggen.

Twintig.

Dertig.

Pas toen kroop ik langzaam naar buiten, alsof ik uit mijn eigen graf kwam.

Mijn handen trilden toen ik de witte envelop opraapte.

« Voor Valerie. »

Geschreven in Isabelles handschrift.

Ik keek er een paar seconden naar zonder hem te openen………….

Lees verder op de volgende pagina.