Aller au contenu“Begrijp je wat er gaat gebeuren morgenochtend?”
Een langere pauze.
Toen—
Knijp.
Emma voelde een koude rilling over haar rug lopen.
Hij wist het.
Hij had alles gehoord.
Ze keek naar de klok.
7:34 p.m.
Tijd liep.
Snel.
Ze dacht aan de advocaten. Aan Mauricio’s stem. Aan die zin die in haar hoofd bleef hangen:
“Dood is hij meer waard.”
Haar blik werd harder.
“Niet als ik er iets over te zeggen heb,” fluisterde ze.
Maar diep vanbinnen wist ze…
Dit ging groter worden dan één patiënt.
Groter dan één beslissing.
Als ze dit verkeerd speelde, verloor ze haar baan.
Misschien meer dan dat.
Want mannen zoals Mauricio verloren niet graag.
En ze zorgden ervoor dat obstakels… verdwenen.
Emma pakte een stoel en schoof die dichter bij het bed.
Ze ging zitten.
Bleef.
Waakzaam.
Alsof ze niet alleen een patiënt bewaakte—
maar een man die elk moment het doelwit kon worden.
En ergens, diep in dat stille lichaam, vocht Alejandro Vega om gehoord te worden…
terwijl de klok genadeloos doortikte naar acht uur.