Emma’s hart bonsde in haar borst terwijl ze naar de monitor keek.

De piepjes waren stabiel. Te stabiel voor iemand die volgens iedereen “er niet meer echt was”.

Ze pakte voorzichtig een gaasje en veegde de traan van Alejandro’s wang.

“Als je me kunt horen…” fluisterde ze, haar stem nauwelijks meer dan een ademhaling, “dan moet je iets doen. Iets kleins. Wat dan ook.”

Niets.

Alleen het zachte ritme van de machines.

Ze sloot even haar ogen.

Dacht na.

Dit kon ze niet negeren.

Maar dit melden? Aan wie?

Als zijn eigen broer al advocaten had meegenomen… wie in dit ziekenhuis speelde dan nog eerlijk?

Emma rechtte haar rug.

Ze liep naar de deur, keek de gang in — leeg.

Toen sloot ze die weer, draaide zich om, en ging dichter bij het bed staan.

“Oké,” zei ze zacht. “We doen dit samen.”

Ze pakte zijn hand.

Warm.

Niet levenloos.

“Knijp in mijn hand,” fluisterde ze. “Als je me hoort… knijp.”

Seconden tikten voorbij.

Eén… twee… drie…

Niets.

Haar keel werd droog. Misschien had ze het verkeerd gezien. Misschien was het gewoon een reflex. Misschien—

Daar.

Heel licht.

Bijna onmerkbaar.

Een kleine druk tegen haar vingers.

Emma verstijfde.

“Doe het nog eens,” zei ze snel, haar stem nu trillend van adrenaline.

Een pauze.

En toen—

Weer.

Zwak. Maar duidelijk.

Een bewuste reactie………………….

Lees verder op de volgende pagina.