Geen afstand meer zoals vroeger.
Maar ook geen haast.
— “Je hebt meer gedaan dan dat,” zei hij. “Je hebt jezelf herschreven.”
Ze glimlachte zwak.
— “Dankzij u.”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
— “Nee. Ik heb alleen de deur geopend. Jij bent naar binnen gelopen.”
Een stilte.
Warm.
Echt.
— “En Ryan?” vroeg hij plots.
Ze lachte zacht.
— “Die man gaf me het beste cadeau ooit.”
— “Afwijzing?”
— “Nee,” zei ze. “Vrijheid.”
James glimlachte.
Voor het eerst… niet als zakenman.
Maar als man.
En ergens tussen die stilte, die groei, en die tweede kans…
begon iets nieuws.
Niet gebouwd op rijkdom.
Niet op macht.
Maar op iets wat veel zeldzamer is.
Echte waarde.