— “Ik kan hier niet meer ademen,” zei Derek.

In het begin dacht ik dat hij het over de baby had. Over de chaos. Over het gebrek aan slaap. Over alles wat ons leven in één klap had veranderd.

Maar toen keek ik naar zijn gezicht… en begreep ik dat hij het over zichzelf had.

Niet over ons.

Niet over haar.

Alleen over hem.

Ik hield Emma iets steviger tegen me aan. Haar kleine handtje lag tegen mijn hals, warm en kwetsbaar.

— “Wat bedoel je?” vroeg ik zacht.

Hij haalde diep adem, alsof hij zichzelf moed moest inspreken.

— “Ik heb ruimte nodig, Claire. Tijd om na te denken. Dit… dit is te veel geworden.”

Mijn hart sloeg één keer hard tegen mijn borstkas.

— “Te veel?” herhaalde ik. “Onze dochter is vier weken oud.”

Hij knikte, maar zijn ogen weken niet af. Geen schuld. Geen twijfel. Alleen vermoeidheid… en iets wat nog erger was.

Onverschilligheid.

— “Precies daarom,” zei hij. “Ik ben mezelf kwijt. Ik herken mijn leven niet meer.”

Ik voelde iets in mij verschuiven. Niet breken.

Verschuiven.

— “Dus je… wat?”

Hij stond op, liep naar de gang waar zijn koffer al klaarstond.

Klaar.

Alsof dit al besloten was voordat hij het mij vertelde.

— “Ik vertrek morgen. Een tijdje. Europa. Ik moet dit uitzoeken.”

Europa.

Hij zei het alsof hij een weekendje weg ging.

Niet alsof hij zijn vrouw en pasgeboren kind achterliet.

— “Je laat me hier alleen,” zei ik. Geen vraag. Een constatering.

Hij zuchtte.

— “Je bent niet alleen. Je redt je wel. Je bent sterk.”

Dat was het moment……………..

Lees verder op de volgende pagina.