Toen draaide Camila zich om alsof Valerie letterlijk niet belangrijk genoeg was om verder tegen te praten.

“Dit eindigt vanavond,” zei ze tegen haar zoon. “Morgen komt de pers. Je trouwt met Isabella zoals gepland.”

Alejandro keek haar recht aan.

“Nee.”

Dat ene woord deed meer schade dan geschreeuw ooit had gekund.

Zijn moeder verstijfde.

Isabella’s glimlach zakte een fractie.

En Valerie voelde plots dat dit veel groter was dan een rijke man die een nepvrouw nodig had.

Er zat echte oorlog achter deze muren.

—

Later die avond stond Valerie alleen op het balkon van de gastenvleugel. De koele lucht van Beverly Hills voelde vreemd na de zoute geur van Pike Place Market.

Ze hoorde de schuifdeur opengaan.

Alejandro.

Hij kwam naast haar staan, zonder meteen iets te zeggen.

“Je familie haat me,” zei Valerie uiteindelijk.

“Mijn familie haat iedereen die ze niet kunnen controleren.”

“Dat klinkt gezond.”

Hij lachte zachtjes.

Het was vreemd hoeveel rust hij voelde naast haar. Alsof hij jaren had rondgelopen met een constante druk op zijn borst en zij de enige persoon was die die druk even deed verdwijnen.

Valerie keek hem van opzij aan.

“Waarom ik?”

Alejandro antwoordde niet meteen.

Omdat ik je al drie jaar zoek, dacht hij.

Maar hij zei alleen: “Omdat jij nee durfde te zeggen tegen mijn geld.”

Valerie keek weg.

Dat antwoord raakte haar meer dan ze wilde toegeven.

Ze kende rijke mannen. Toeristen. Zakenlui. Mannen die naar haar viskraam kwamen alsof iedereen een prijskaartje had.

Alejandro keek soms ook zo naar de wereld… behalve wanneer hij naar haar keek.

Dan keek hij alsof hij iets verloren had.

—

Die nacht kon Valerie niet slapen………….

Lees verder op de volgende pagina.