Aller au contenu« Je hebt het nooit gevraagd. »
De woorden bleven tussen hen hangen terwijl de monitoren rustig piepten.
Ethan keek haar aan alsof hij niet wist hoe hij moest reageren.
Nog een wee trok door Chloe’s lichaam.
Ze greep de rand van het bed vast en kneep haar ogen dicht.
« Concentreer je op de ademhaling, » zei verpleegkundige Linda rustig. « Je doet het goed. »
Chloe knikte zwak.
Maar haar gedachten waren overal behalve in de verloskamer.
Ze dacht aan de dag waarop Ethan de scheidingspapieren had neergelegd.
Aan de stilte die daarna volgde.
Aan de maanden waarin ze alleen naar doktersafspraken was gegaan.
Aan de eerste echo.
Aan het moment waarop ze het hartje van haar baby hoorde.
Hij was er bij geen van die momenten geweest.
Niet omdat hij niet wist hoe belangrijk ze waren.
Maar omdat hun leven toen al uit elkaar was gevallen.
Ethan controleerde de monitor.
Zijn professionele houding hield hem overeind, maar Chloe zag de emoties achter zijn ogen.
Schuld.
Verdriet.
Verwarring.
« Hoe ver ben ik? » vroeg Chloe tussen twee weeën door.
Linda keek op het scherm.
« Negen centimeter. »
« Bijna, » zei Ethan zacht…………