Ik liet mijn hand langzaam zakken en keek Garrett recht aan.

De stilte aan tafel was zwaar, bijna tastbaar. Zelfs het gerinkel van bestek ergens verderop in het restaurant leek plots ver weg.

— “Je hebt gelijk,” zei ik rustig. “Je hoeft niet met mij te trouwen.”

Niemand bewoog.

Ik zag hoe Simon zijn glas iets steviger vasthield. Meredith keek naar haar bord alsof dat haar kon redden van wat eraan kwam.

Garrett probeerde te glimlachen.

— “Valeria, kom op… je hebt het verkeerd begrepen—”

— “Nee,” onderbrak ik hem. “Ik heb het perfect begrepen.”

Ik boog me een fractie naar voren, mijn stem nog steeds beheerst.

— “Wat jij niet hebt begrepen… is met wie je precies aan tafel zat al die tijd.”

Dat trok zijn aandacht.

Niet emotie. Niet spijt.

Maar… risico.

Dat kende ik van hem.

Ik haalde mijn telefoon uit mijn handtas en legde die naast het glas waar nu ook de ring lag.

— “De laatste zes maanden,” vervolgde ik, “heb ik niet alleen ‘druk werk’ gehad.”

Zijn blik veranderde. Subtiel. Maar ik zag het meteen.

— “Ik heb gewerkt aan een herstructurering,” zei ik. “Een vrij complexe. Met meerdere schuldeisers, verborgen verliezen… en een bedrijf dat op papier gezond leek, maar in werkelijkheid op instorten stond.”

Simon keek op.

— “Waar heb je het over?” mompelde hij.

Ik hield mijn ogen op Garrett gericht.

— “Over jouw bedrijf.”

Daar was het.

Die seconde waarin alles stilvalt.

Garrett lachte kort, geforceerd.

— “Oké, dit is niet het moment voor grappen—”

— “Denk je dat dit een grap is?” vroeg ik zacht.

Ik tikte één keer op mijn telefoon.

— “De lening van Westbridge Capital die je zogenaamd hebt ‘geherfinancierd’? Die is in werkelijkheid in gebreke. Al drie weken.”

Zijn gezicht werd bleek.

— “Dat… dat is intern—”

— “En de leveranciers die je hebt laten wachten?” ging ik verder. “Twee van hen bereiden al juridische stappen voor. Ik heb hun dossiers gezien.”

Niemand lachte nog.

Niemand bewoog…………….

Lees verder op de volgende pagina.