Aller au contenu“Wat zei hij?”
Lena keek me aan.
“Hij zei maar één ding.”
Ze draaide het scherm naar me.
Een korte video.
Noah lag bleek in zijn ziekenhuisbed. Zijn ogen waren nauwelijks open.
“Pap…”
Ik boog dichter naar het scherm.
“Ja, jongen. Ik ben hier.”
Hij fluisterde:
“Niet de hoorzitting.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Zijn lippen bewogen opnieuw.
“Ze willen dat je daar bent.”
Daarna viel hij weer weg.
Ik keek naar Lena.
“Waarom zouden ze willen dat ik daar ben?”
Peter antwoordde vanuit de deuropening.
“Omdat de hoorzitting een val is.”
Hij hield een envelop omhoog.
“En ik heb zojuist ontdekt hoe groot die val is.”
Binnenin zat een kopie van een geheim contract.
De handtekening onderaan was van Conrad Voss.
Daaronder stond een naam die ik niet verwachtte.
Vivian Hale.
Mijn vrouw.
Mijn maag trok samen.
“Waarom staat haar naam hier?”
Peter slikte.
“Omdat Vivian niet alleen familie is van Conrad.”
Hij keek me recht aan.
“Ze is mede-eigenaar van een van de bedrijven die Meriden gebruikt om het geld weg te sluizen.”
Ik voelde iets in mij breken.
Zestien jaar huwelijk.
Alle herinneringen.
Alle gesprekken.
Alles wat ik dacht te kennen.
Een leugen.
“Ze wist ervan,” fluisterde ik.
Peter knikte.
“Ze wist waarschijnlijk meer dan iedereen.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een bericht van een onbekend nummer.
KAMER 417. 09:10. KOM ALLEEN.
Ik keek naar de klok.
09:02.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Peter werd bleek.
“Ik weet het niet.”
Ik pakte mijn jas.
Lena greep mijn arm.
“Marcus, niet doen.”
“Ik ga.”
“Alleen?”
“Nee.”
Peter schudde zijn hoofd.
“Als dit een val is, weten ze dat je niet alleen komt.”
Ik keek hem aan.
“Dan moeten we slimmer zijn dan zij.”
Om 09:10 uur liep ik naar kamer 417.
Leeg.
Het bed was opgemaakt.
Het raam stond open.
Op het nachtkastje lag één envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Er zat een foto in.
Noah.
Op de foto was hij acht jaar oud.
Hij zat naast Vivian…………..