De jongen kreeg de naam Lucas.

Greg had zijn zoon maar één keer vastgehouden.

Daarna had hij hem nooit meer gezien.

Zijn moeder schreef verder dat Greg zichzelf jarenlang de schuld had gegeven omdat hij te jong en te bang was geweest om voor zijn kind te vechten.

Onderaan stond nog één zin.

« Je hebt later misschien een nieuw gezin. Vertel je vrouw ooit de waarheid wanneer je er klaar voor bent. »

Ik liet de brief langzaam zakken.

Mijn eerste gevoel was geen woede.

Het was verdriet.

Zeven jaar lang had mijn man dit helemaal alleen gedragen.

Toch voelde ik ook pijn.

Waarom had hij mij nooit genoeg vertrouwd om dit te vertellen?

De voordeur ging open.

Greg was thuisgekomen omdat hij zich niet lekker voelde.

Ik hoorde zijn voetstappen op de trap.

Toen hij de slaapkamer binnenkwam, bleef hij stokstijf staan.

Zijn blik schoot meteen naar de open doos.

Zijn gezicht werd spierwit.

« Het is niet wat je denkt, » stamelde hij.

Ik schudde langzaam mijn hoofd.

« Ik denk helemaal niets meer, Greg. Ik wil alleen de waarheid. »

Hij zakte neer op de stoel naast het bed en sloeg beide handen voor zijn gezicht.

Minutenlang zei niemand iets.

Uiteindelijk begon hij te praten.

Hij vertelde precies hetzelfde verhaal als in de brief, maar met veel meer details.

Hij vertelde hoe hij elke verjaardag van Lucas had onthouden.

Hoe hij ieder jaar op 14 mei een klein cadeautje kocht dat hij vervolgens weer weggooide.

Hoe hij zich had voorgenomen mij alles te vertellen zodra we zelf kinderen zouden krijgen.

Maar telkens stelde hij het uit.

Hij was bang dat ik hem zou zien als een slechte vader.

Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.

« Ik ben niet boos omdat je ooit een fout hebt gemaakt, » zei ik zacht……………

Lees verder op de volgende pagina.