Het voorwerp dat uit het houten doosje was gerold, was geen oude foto en ook geen kinderspeelgoed.

Het was een klein zilveren babyarmbandje.

Aan de binnenkant stonden twee woorden gegraveerd:

« Lucas – 14 mei. »

Mijn hart begon wild te bonzen.

Lucas?

Ik kende niemand met die naam. Greg had me altijd verteld dat hij enig kind was geweest en dat hij nooit eerder een gezin had gehad. We hadden elkaar juist gevonden omdat we allebei eerlijk wilden zijn over ons verleden.

Met trillende handen keek ik opnieuw in het doosje.

Op de bodem lag een zorgvuldig opgevouwen brief.

Ik wist dat ik eigenlijk moest stoppen. Ik had hem een belofte gedaan.

Maar de doos was open, het geheim lag al voor me en mijn nieuwsgierigheid had het inmiddels gewonnen.

Ik vouwde de vergeelde brief voorzichtig open.

De eerste zin liet mijn wereld kantelen.

« Aan mijn zoon Greg. Als je dit leest, hoop ik dat je jezelf ooit zult vergeven. »

Ik ging langzaam op de rand van het bed zitten.

De brief was geschreven door Gregs moeder.

Ze vertelde dat Greg op zijn zeventiende een relatie had gehad met een meisje uit zijn klas. Zij was onverwacht zwanger geraakt. Beide families waren in paniek geraakt. Uiteindelijk werd besloten de baby direct na de geboorte ter adoptie af te staan…………..

Lees verder op de volgende pagina.