Aller au contenuNatalie voelde haar hart sneller kloppen.
« Je voormalige verloofde? » fluisterde ze terwijl ze haar glimlach probeerde vast te houden.
Julian knikte nauwelijks zichtbaar.
« Later, » zei hij zacht. « Blijf gewoon rustig. »
Aan de andere kant van de zaal leek Chloe alle kleur uit haar gezicht te verliezen. Ze keek naar Julian alsof ze een geest had gezien.
David merkte haar reactie op.
Zijn zelfverzekerde glimlach verdween.
« Is alles goed? » vroeg hij aan zijn bruid.
Chloe dwong zichzelf te knikken.
« Ja… natuurlijk. »
Maar haar stem trilde.
Natalie zag hoe Chloe’s blik telkens opnieuw naar Julian terugkeerde.
Alsof ze niet kon geloven dat hij werkelijk daar stond.
Ondertussen begonnen de gasten nieuwsgierig te fluisteren.
Wie was die knappe man naast Davids ex-vrouw?
Waarom keek de bruid zo vreemd?
De spanning hing als een onzichtbare mist boven de receptie.
David besloot uiteindelijk naar hen toe te lopen.
Met Chloe aan zijn zijde verscheen hij enkele minuten later voor Natalie.
« Natalie, » zei hij met een geforceerde glimlach. « Wat fijn dat je gekomen bent. »
« Bedankt voor de uitnodiging, » antwoordde ze kalm.
Zijn ogen gleden onmiddellijk naar Julian.
« En jij bent? »
« Julian Mercer. »
Julian stak vriendelijk zijn hand uit.
David schudde die, maar zijn glimlach bereikte zijn ogen niet.
Toen gebeurde iets onverwachts.
Chloe liet bijna haar champagneglas vallen.
Het kristal rinkelde luid.
Iedereen keek op.
« Sorry, » stamelde ze.
Maar Natalie zag het.
Chloe staarde naar de ring aan Julians rechterhand.
Een eenvoudige zilveren ring.
Niets bijzonders.
Behalve voor haar.
De paniek in haar ogen werd nog groter.
Julian merkte het ook.
Toch zei hij niets…………..