De kamer werd stil nadat de deur achter Beatriz dichtviel.

Ik hoorde alleen het ritmische geluid van de monitor naast mijn bed.

Piep.

Piep.

Piep.

Mijn vader hield mijn hand vast alsof hij bang was dat ik uit elkaar zou vallen als hij losliet.

Mijn moeder veegde tranen van haar gezicht, maar haar ogen bleven op de deur gericht.

Andrés stond nog steeds bij het raam.

Bewegingsloos.

Alsof hij pas nu begon te begrijpen wat er net was gebeurd.

Ik keek naar hem.

Drie jaar huwelijk flitsten door mijn hoofd.

Alle keren dat ik mezelf had overtuigd:

« Laat maar. »

« Het wordt beter. »

« Ze bedoelt het niet zo. »

Maar opeens klonken die zinnen leeg.

Mijn vader draaide zich langzaam naar Andrés.

“Ga zitten………….

Lees verder op de volgende pagina.