Aller au contenuGavin stond abrupt op van zijn stoel.
« Wat is dit in godsnaam?! » schreeuwde hij.
De kamer werd stil.
Alleen het tikken van de regen tegen de grote ramen was nog hoorbaar.
Helen hield haar wijnglas halverwege in de lucht stil. Penelope liet haar telefoon langzaam zakken. Lawrence keek van mij naar Isla en terug, zijn glimlach langzaam verdwijnend.
Ik keek ieder van hen één voor één aan.
Toen zei ik rustig:
« Jullie hebben de verkeerde vrouw gebroken. »
Niemand sprak.
Ik liep naar voren, nog steeds met Isla in mijn armen.
Regenwater droop van mijn jas op hun glanzende marmeren vloer.
Helen herstelde zich als eerste.
Ze zette haar glas neer met een geïrriteerd gezicht.
« Excuseer me? » zei ze koud. « Je komt mijn huis binnen en— »
« Jouw huis? » onderbrak ik haar.
Ze knipperde.
Ik keek naar het kristallen licht boven haar hoofd.
Naar de kunst aan de muren.
Naar de enorme trap.
Toen glimlachte ik.
Heel klein.
« Heeft Gavin je nooit verteld? »
Gavin werd plotseling bleek.
Een heel klein moment……………..