Aller au contenu“Bent u de ouders van Noah?”
Daniel knikte snel.
“Ja. Hoe gaat het met hem?”
“Hij is stabiel,” zei de arts geruststellend. “Maar we willen nog een paar onderzoeken doen.”
Megan barstte opnieuw in tranen uit.
“Is iemand hem kwaad aan het doen?” fluisterde ze.
De arts keek haar onderzoekend aan.
“Dat proberen we juist uit te zoeken.”
Ik zag hoe Daniel zijn vrouw beschermend vasthield. Hij keek van haar naar mij, alsof hij gevangen zat tussen twee werkelijkheden.
“Mam,” zei hij zacht, “denk jij dat wij dit hebben gedaan?”
Ik wilde meteen antwoorden.
Maar ik kon het niet.
Want diep vanbinnen wist ik het niet zeker.
En dat maakte me misselijk.
Een uur later kwam een andere arts binnen met de uitslagen van de eerste onderzoeken. Zijn houding was kalm, professioneel.
“Goed nieuws,” zei hij. “Er zijn geen tekenen van ernstig letsel.”
Ik voelde mijn longen eindelijk weer lucht krijgen.
“Maar…” vervolgde hij, “de verkleuring op zijn buik lijkt geen gewone kneuzing te zijn.”
Iedereen verstijfde.
“Wat bedoelt u?” vroeg Daniel.
De arts liet een kleine foto op een tablet zien.
“Bij sommige pasgeborenen kunnen bloedvaatjes onder de huid zichtbaar worden wanneer er druk ontstaat door langdurig huilen of spanning in de buikspieren. In combinatie met een zeldzame maar onschuldige huidgevoeligheid kan dat eruitzien als een afdruk.”
Ik fronste.
“Dus… iemand heeft hem niet vastgegrepen?”
“Op dit moment zien we daar geen bewijs voor,” zei de arts voorzichtig. “Maar we nemen zulke signalen altijd serieus. Dat moeten we doen.”
Megan begon zo hard te huilen dat haar schouders schokten.
Daniel sloot zijn ogen en liet zijn hoofd zakken.
En ik…………