Aller au contenuToen glimlachte ze opnieuw.
“Je hebt meer vijanden dan je denkt, Ethan.”
Buiten, in de tuin, klonk Lucas’ stem.
“Papa!”
Ethan keek instinctief naar het raam.
Dat moment was genoeg.
De vrouw bewoog snel.
Te snel.
Ze pakte het wezen van het kussen en kneep het tussen haar vingers.
Het kronkelde fel… en toen…
stopte het.
Dood.
Ethan stormde naar voren, maar ze stapte achteruit.
“Rustig,” zei ze. “Als ik ze echt had willen houden… had je zoon nog steeds niets gezien.”
Zijn adem ging zwaar.
“Waarom dan?”
Ze keek hem recht aan.
En voor het eerst… zat er iets anders in haar blik.
Geen wreedheid.
Maar berekening.
“Omdat iemand wil dat jij weet dat dit kan.”
Stilte.
IJzig.
“Dit is geen einde,” vervolgde ze. “Dit is een waarschuwing.”
Beneden ging een deur dicht.
Voetstappen.
Beveiliging.
Ze waren te laat.
Toen Ethan weer naar haar keek…
was ze weg.
Alsof ze nooit had bestaan.
Alleen de koude lucht bleef achter.
En de echo van haar woorden.
Hij stond nog een paar seconden stil.
Toen draaide hij zich om en rende naar buiten.
Naar zijn zoon.
Naar het enige dat nog telde.
Lucas stond bij Lily, zijn ogen wijd open, overweldigd door alles wat hij zag.
“Papa… de wereld is zo groot,” fluisterde hij.
Ethan viel op zijn knieën en sloot hem in zijn armen.
Maar terwijl hij zijn zoon vasthield…
keek hij over zijn schouder.
Naar het huis.
Naar de ramen.
En diep vanbinnen wist hij één ding zeker:
Dit was nog maar het begin.