Aller au contenuEthan voelde hoe zijn hart in zijn keel bonsde terwijl hij langzaam naar het huis keek.
De woorden van Lily bleven hangen.
“Ze laten nooit maar één plek achter.”
De wind streek langs de ramen, maar dat geluid… dat was geen wind geweest.
Dat was een stap.
Binnen.
“Blijf hier,” zei Ethan met een stem die hij zelf nauwelijks herkende.
Lucas greep zijn hand steviger vast.
“Niet weggaan…” fluisterde hij.
Ethan knielde weer en pakte zijn gezicht voorzichtig vast.
“Je ziet nu,” zei hij zacht. “Kijk naar mij. Blijf bij Lily. Ik ben zo terug.”
Lucas knikte, maar zijn ogen — nog rood en gevoelig — volgden elke beweging.
Ethan stond op en liep richting de achterdeur.
Elke stap voelde zwaar.
Niet door twijfel.
Maar door een nieuw soort angst.
Niet de angst om te verliezen…
maar de angst om te ontdekken wie hierachter zat.
De deur kraakte toen hij ze opende.
Binnen was het stil.
Te stil.
De marmeren vloer weerkaatste het licht van buiten, maar de gangen leken donkerder dan normaal. Alsof iets zich had teruggetrokken… maar nog steeds aanwezig was.
“Is daar iemand?” riep Ethan.
Geen antwoord.
Hij liep verder.
Langs de woonkamer.
Langs de trap.
Toen hoorde hij het opnieuw.
Een zacht schrapend geluid.
Van boven.
Zijn adem stokte.
Langzaam liep hij de trap op.
Elke trede kraakte onder zijn gewicht.
Boven aangekomen bleef hij staan.
De gang was leeg.
Maar één deur… stond op een kier.
De kamer van Lucas.
Ethan voelde een koude rilling.
Hij duwde de deur langzaam open.
De kamer zag er normaal uit.
Speelgoed op de grond.
Het bed netjes opgemaakt.
Maar toen hij een stap naar binnen zette…
zag hij het.
Op het kussen.
Een dunne, donkere lijn…………