Rebecca zweeg even.

« Dat vermoedde ik al, » antwoordde ze zacht. « We zullen er zijn. »

Hetzelfde gesprek herhaalde zich bijna dertig keer.

Niemand was boos op mij.

Integendeel.

Verschillende familieleden gaven toe dat ze het vreemd hadden gevonden dat ik ineens alles zou afzeggen terwijl ik zo enthousiast was geweest.

Op zaterdagmiddag zag mijn appartement er precies uit zoals ik het had gedroomd.

Verse bloemen.

Warme verlichting.

Zelfgemaakte hapjes naast de catering.

Muziek speelde zacht op de achtergrond terwijl de eerste gasten arriveerden.

Iedereen bewonderde het appartement, maar belangrijker nog: ze bewonderden hoeveel werk ik erin had gestoken.

Voor het eerst voelde het echt als mijn thuis.

Twee uur lang verliep alles perfect.

Toen ging de deurbel.

Ik wist meteen wie het was.

Mijn ouders stapten als eersten binnen.

Madison volgde hen met een verdrietige blik, alsof zij het slachtoffer was.

De gesprekken vielen langzaam stil.

Mijn moeder glimlachte overdreven vriendelijk.

« Wat een prachtig appartement, » zei ze luid genoeg zodat iedereen het kon horen. « Jammer dat sommige mensen succes belangrijker vinden dan familie. »

Een ongemakkelijke stilte vulde de kamer.

Madison haalde diep adem.

« Ik wilde eigenlijk niet komen, » zei ze terwijl ze haar ogen afveegde. « Maar ik wilde Claire laten weten dat ik haar vergeef. »

Ik hoorde meerdere gasten verbaasd fluisteren.

Vergeven?

Waarvoor?

Mijn vader stapte naar voren.

« Claire heeft de laatste tijd moeilijke keuzes gemaakt, » zei hij. « Ze is veranderd. »

Ik keek rustig naar alle drie.

Vroeger zou ik geprobeerd hebben mezelf te verdedigen.

Vandaag niet.

Ik liep naar de televisie die aan de muur hing.

« Voordat we verdergaan, » zei ik vriendelijk, « wil ik eerst iedereen bedanken die vandaag gekomen is. »

Iedereen keek mijn kant op.

« En ik wil ook iets uitleggen. »

Mijn moeder verstijfde.

Ik pakte mijn telefoon.

« Drie dagen geleden belde tante Rebecca mij omdat ze had gehoord dat dit feest was geannuleerd. »

Rebecca knikte.

« Dat was niet waar. »

Mijn moeder probeerde meteen tussenbeide te komen.

« Claire… »

Ik hief rustig mijn hand……………

Lees verder op de volgende pagina.