Aller au contenuMolly keek langzaam de kamer rond. Haar gezicht was bleek en haar ogen waren rood van het huilen. Leon pakte haar hand stevig vast, terwijl zijn moeder zwijgend aan het voeteneinde van het ziekenhuisbed stond. Niemand durfde iets te zeggen.
Na een lange stilte haalde Molly diep adem.
« Het spijt me, » fluisterde ze. « Ik wilde jullie geen pijn doen. Maar ik wist niet hoe ik het moest vertellen. »
Leon keek haar bezorgd aan.
« Wie was die man? »
Molly slikte.
« Hij heet David. Hij is geen minnaar. »
Leons moeder fronste haar wenkbrauwen.
« Waarom ontmoette je hem dan in het geheim? »
Molly sloot haar ogen.
« Omdat hij de advocaat is van mijn overleden vader. »
De kamer werd doodstil.
« Ik heb jullie nooit veel verteld over mijn vader, » vervolgde Molly. « Hij verliet mijn moeder toen ik nog een baby was. Mijn moeder vertelde me altijd dat hij ons nooit meer wilde zien. Ik heb hem mijn hele leven gehaat. »
Ze veegde een traan weg.
« Drie maanden geleden kreeg ik onverwacht een brief van David. Hij vertelde dat mijn vader een paar maanden eerder was overleden…………