Zwaarder dan voorheen.

Ik keek hem recht in de ogen.

— “Nu heb ik mijn antwoord.”

De directeur rechtte zich voorzichtig.

— “Madame, wenst u dat wij—”

Ik hief mijn hand licht op.

— “Ja.”

Ik keek naar Éléonore.

— “Zij verlaat dit restaurant. Onmiddellijk.”

Éléonore’s ogen werden groot.

— “Wat?! Jij kunt mij niet—”

De beveiliging deed een stap naar voren.

Dat was genoeg.

Haar zelfvertrouwen stortte in.

Ze draaide zich naar Antoine, wanhopig.

— “Zeg iets!”

Maar hij zei niets.

Hij stond daar… stil… machteloos.

Net zoals ik me jarenlang had gevoeld.

Ze werd zonder verdere woorden richting de uitgang begeleid. Haar hakken klonken hard op de vloer, maar niemand keek haar nog bewonderend na………….

Lees verder op de volgende pagina.