“Ik ben zeven,” zei hij zacht.

Ze glimlachte breder.

“Dan is dit jouw dag. En niemand hoort die te verpesten.”

Achter haar begon het erf zich te vullen.

Gelach.

Voetstappen.

Stemmen.

De lege stoelen… werden één voor één bezet.

De goodiebags… eindelijk opgepakt.

De stilte… verdween.

Kimberly stond nog steeds stil.

Bleek.

Klein.

“Wie… wie zijn deze mensen?” vroeg ze.

Ik stond langzaam op.

Keek haar recht aan.

“Kinderen van een stichting waar ik al jaren mee werk,” zei ik.

“Kinderen die niet altijd worden uitgenodigd. Kinderen die weten hoe het voelt om buitengesloten te worden.”

Ik liet een korte stilte vallen.

“Kinderen die wél weten hoe je een feestje waardeert.”

Ze slikte…………

Lees verder op de volgende pagina.