De schreeuw die uit Garretts keel kwam, was rauw. Niet boos. Niet arrogant.

Pure paniek.

Hij verstijfde midden in de keuken, zijn ogen wijd open alsof hij een spook zag.

Aan de eettafel zat niet één persoon.

Maar twee.

Aan het hoofd van de tafel zat een oudere man, rechtop, handen gevouwen alsof hij al uren wachtte. Zijn blik was kalm… maar hard. Naast hem zat een vrouw, strak gekleed, met een dossiermap voor zich. Ze keek op, zonder een spoor van emotie.

Garretts gezicht werd lijkbleek.

“W-wat is dit?” stamelde hij.

Ik zette rustig een pan neer op het fornuis en draaide me naar hem om.

“Ontbijt,” zei ik simpel.

Hij schudde zijn hoofd, zijn ogen schoten heen en weer tussen hen en mij.

“Nee… nee, wat doen zij hier?”

De man aan tafel sprak eindelijk.

“Ga zitten, Garrett.”

Die stem.

Die toon.

Garrett gehoorzaamde automatisch.

Langzaam liep hij naar de tafel en ging zitten, alsof zijn lichaam al had besloten voordat zijn verstand dat kon doen.

“Je herkent me nog wel, hoop ik,” zei de man.

Garrett slikte. “Natuurlijk… meneer.”

Mijn vader knikte één keer.

“Mooi. Dan kunnen we tijd besparen.”

De vrouw naast hem schoof de map open.

“Mijn naam is De Vries,” zei ze zakelijk. “Ik ben juridisch adviseur.”

Garrett keek me aan, zijn verwarring groeiend.

“Wat is dit voor grap?”

Ik ging tegenover hem zitten.

Geen trillen meer.

Geen twijfel meer.

“Dit is geen grap,” zei ik.

Hij lachte nerveus. “Omdat ik een fout heb gemaakt? Kom op, we kunnen dit gewoon uitpraten—”

“Je sloeg me,” onderbrak ik hem.

De woorden vielen zwaar in de ruimte.

Hij keek snel naar mijn vader, alsof hij hoopte dat die het niet had gehoord………….

Lees verder op de volgende pagina.