Histoire 13 13 09

— “Waarom nu?” vroeg ik zacht. “Waarom niet eerder?”
Hij keek naar Ava, die al in haar stoel zat.
Toen terug naar mij.
— “Omdat ik haar niet wil leren… dat dit normaal is.”
Ik slikte.
Dat antwoord bleef hangen.
Niet perfect. Niet alles opgelost.
Maar… eerlijk.
En soms is dat waar het begint.
Toen we wegredden, keek ik nog één keer achterom.
Niet met spijt.
Maar met iets nieuws.
Grenzen.
En de stille belofte… dat mijn dochter nooit op haar knieën zou hoeven leren wat respect betekent.