De avond viel zacht over het penthouse, alsof de stad zelf zijn adem inhield.

Johana stond in de keuken en roerde langzaam in een pan warme chocolademelk. Ze had niets groots voorbereid—geen luxe gerechten, geen overdaad. Alleen simpele dingen: soep, brood, een klein gebraden kippetje… en een kersttafel met een paar kaarsen die ze ergens achterin een kast had gevonden.

Een poging om warmte te creëren in een huis dat al zo lang koud was.

María zat stil aan de tafel, haar kleine handen gevouwen in haar schoot. Haar ogen volgden elke beweging van Johana, alsof ze elk detail wilde opslaan… alsof ze voelde dat dit moment niet zou terugkomen.

Marcello stond op afstand, bij het raam. Zijn silhouet weerspiegelde in het glas, strak en onbeweeglijk. Maar zijn blik… die bleef afdwalen naar zijn dochter.

En naar Johana.

— Het is klaar, zei Johana zacht.

Ze zette de borden neer. Geen formeel diner. Geen regels. Gewoon drie mensen rond één tafel.

Ze gingen zitten.

De stilte was eerst zwaar, zoals altijd. Maar deze keer… brak Johana die niet meteen.

Ze liet hem bestaan.

Ze gaf María de tijd.

Na een paar minuten pakte Johana iets van onder de tafel. Een kleine, oude doos, bedekt met stof.

— Ik heb dit gevonden op zolder, zei ze voorzichtig. Ik dacht… misschien hoort het bij jullie.

Marcello fronste.

— Waar?

— In een doos met oude spullen. Foto’s… herinneringen.

Ze schoof de doos naar hem toe.

Hij aarzelde. Zijn vingers bleven even boven het deksel hangen, alsof hij bang was voor wat erin zat.

Toen opende hij het.

Binnenin lagen foto’s. Kerstfoto’s. Gelach. Licht. Zijn vrouw… levend, stralend. María als baby, lachend in haar armen.

De lucht in de kamer veranderde.

Zachter. Maar ook pijnlijker.

María schoof langzaam dichterbij. Haar ogen werden groot toen ze de foto’s zag. Haar kleine hand raakte het gezicht van haar moeder aan op een van de afbeeldingen.

Heel voorzichtig…………….

Lees verder op de volgende pagina.