Clara’s stem was nauwelijks meer dan een fluistering.

Ik rende naar haar toe en liet me naast het bed op mijn knieën vallen.

Pas toen ik dichterbij kwam, zag ik de waarheid die mijn angstige gedachten volledig hadden gemist.

Het rode spoor op het tapijt kwam niet van een gevecht.

Het kwam van haar hand.

Een diepe snee liep over haar handpalm.

Bloed druppelde nog steeds langzaam op de vloer.

“Mijn God, Clara…”

Ze kneep haar ogen dicht van de pijn.

“De foto… ik liet hem vallen.”

Mijn hart begon wild te bonzen.

“Wat is er gebeurd?”

Ze probeerde rechtop te zitten maar kreunde onmiddellijk.

“Ik voelde plotseling een scherpe pijn in mijn buik. Ik wilde je foto pakken omdat ik je miste. Toen verloor ik mijn evenwicht.”

Ze wees zwak naar de vloer.

“De lijst viel uit mijn handen.”

Op dat moment voelde ik een golf van schaamte door mijn lichaam trekken.

De foto.

Het glas.

Het bloed.

Alles had een logische verklaring.

Maar ik had haar niet eerst geholpen…………..

Lees verder op de volgende pagina.