Leighton bleef verstijfd naar de laatste pagina staren.

Zijn handen trilden terwijl hij het document dichterbij trok. Onder de juridische formulieren zat een dunne, grijze map. Op de voorkant stond slechts één woord geschreven in Sophies nette handschrift:

« Bewijs. »

Langzaam opende hij de map.

Binnenin lagen afdrukken van e-mails, bankgegevens en een rapport van een privéonderzoeker.

Aanvankelijk begreep hij niet wat hij zag.

Toen las hij de eerste pagina.

Zijn gezicht werd lijkbleek.

Het rapport beschreef niet alleen zijn affaire met Camille. Het onthulde iets veel ernstigers.

Camille had hem vanaf het begin doelbewust benaderd.

De onderzoeker had maandenlang haar achtergrond nagegaan. Uit de documenten bleek dat zij vóór haar aanstelling bij zijn bedrijf contact had gehad met een voormalige zakenpartner van Leighton die jaren eerder failliet was gegaan na een conflict met hem.

Er waren berichten waarin Camille opschepte dat ze hem volledig onder controle had.

« Nog een paar maanden en hij geeft meer geld aan mij uit dan aan zijn eigen gezin. »

Leighton voelde misselijkheid opkomen.

Verderop stonden foto’s van Camille met een andere man.

Niet één keer.

Niet twee keer.

Tientallen keren.

Datums. Hotels. Restaurants.

Terwijl zij hem vertelde dat hij de enige was, had ze tegelijkertijd meerdere relaties onderhouden.

Maar het ergste moest nog komen.

Op de laatste pagina stond een overzicht van geldtransfers.

Meer dan tweehonderdduizend dollar.

Geld dat Leighton tijdens zijn relatie met Camille had uitgegeven, was indirect terechtgekomen op rekeningen die verbonden waren aan haar en haar medeplichtigen.

Hij had niet alleen zijn huwelijk verraden.

Hij was gebruikt.

Geplunderd.

Gemanipuleerd.

Toch bracht die ontdekking geen opluchting.

Want geen enkel bewijs kon Sophie terugbrengen.

Geen enkel rapport kon Isabella terugbrengen.

Voor het eerst zag hij zichzelf zoals anderen hem waarschijnlijk zagen…………..

Lees verder op de volgende pagina.