Dario draaide zich zo snel om dat de stoel naast mijn bed tegen de muur botste.

“Waar heb je het over?” beet hij de man toe.

Ik kon zijn stem horen veranderen. Niet boos. Niet zelfverzekerd.

Nerveus.

Heel nerveus.

De nieuwe stem bleef kalm.

“Mijn naam is Javier Ortega,” zei hij. “Onderzoeker namens advocaat Julia Morales.”

Ik hoorde voetstappen dichterbij komen.

“En voordat iemand nog iets zegt,” vervolgde hij, “de politie staat beneden in het gebouw.”

Renata zei meteen: “Dit is belachelijk.”

Te snel.

Te hard.

Javier leek zich daar niets van aan te trekken.

“Een kind belde vanmorgen een noodnummer van ons kantoor,” zei hij rustig. “Hij zei dat hij bang was dat zijn moeder niet veilig was.”

Ik voelde Emiliano dichter bij mijn bed komen.

Mijn lieve jongen.

Negen jaar oud.

Negen jaar oud en hij had geprobeerd mij te beschermen.

Dario lachte kort.

Geforceerd…………

Lees verder op de volgende pagina.