Een verschil dat nu pijnlijk duidelijk werd.

Basma zette een stap achteruit.

“Dus… we kunnen niet naar binnen?”

Niemand antwoordde.

Alsof de vraag zelf te zwaar was.

Toen wees Madiha naar een tweede document.

“Wat is dit?”

Rami pakte het opnieuw, zijn handen minder zeker dan ooit.

Hij las.

Langzamer deze keer.

Voorzichtiger.

En toen sloot hij zijn ogen.

“Een volmacht,” zei hij hees.

“Waarvoor?” vroeg Basma.

Hij slikte opnieuw.

“Voor het geval dat… ze zich onveilig voelt. Of verlaten. Of… in gevaar.”

Madiha keek hem strak aan.

“En?”

Hij keek haar recht aan.

“Ze heeft het geactiveerd.”

Een koude wind leek door de straat te gaan, hoewel er geen bries was.

“Wat betekent dat concreet?” vroeg Basma nu, haar stem dun.

Rami antwoordde niet meteen.

Toen zei hij:

“Dat we hier niet meer mogen wonen.”

Madiha’s gezicht verstrakte.

“Onzin. Ik ga niet op straat staan door dat meisje.”

Ze stapte naar de deur en begon hard te kloppen.

“Israa! Open deze deur onmiddellijk! Dit is ook ons huis!”

Haar stem galmde door de straat.

Maar het huis bleef stil.

Leeg.

Onbereikbaar.

—

Op datzelfde moment, kilometers verderop, zat Israa rechtop in een ziekenhuisbed.

Haar zoon lag rustig tegen haar borst, gewikkeld in een zachte deken. Zijn ademhaling was klein, regelmatig… echt.

Ze keek naar hem alsof ze nog steeds probeerde te begrijpen dat hij van haar was.

Dat hij hier was.

Dat zij hier was.

Levend.

Vrij.

Haar telefoon lag naast haar. Het scherm lichtte op.

Een bericht van Marwa………..

Lees verder op de volgende pagina.