De sirenes klonken nog in mijn oren toen de ambulance eindelijk arriveerde bij de terminal. Paramedici namen Mariana voorzichtig over, legden haar op een brancard en begonnen meteen met controles.

Ik liep naast haar mee.

“Ik ben hier,” zei ik zacht.

Ze kneep zwak in mijn hand.

“Ga je terug?” fluisterde ze.

Ik keek haar aan.

“Ja,” antwoordde ik. “Maar deze keer… niet als moeder alleen.”

De politie arriveerde enkele minuten later. Twee agenten stapten uit, alert, professioneel.

“Ik ben degene die gebeld heeft,” zei ik.

“Wat is er gebeurd, mevrouw?” vroeg één van hen.

Ik haalde diep adem.

“Mijn dochter is mishandeld door haar echtgenoot en zijn moeder,” zei ik. “We gaan nu naar hun huis. En ik raad aan dat u versterking oproept.”

De agent keek me kort onderzoekend aan.

“Bent u zeker van wat u zegt?”

Ik haalde mijn oude legitimatie uit mijn tas. Niet meer actief, maar nog steeds geldig genoeg om respect af te dwingen.

“Dertig jaar federale vervolging,” zei ik rustig. “Ik ben heel zeker.”

Zijn houding veranderde meteen.

“Begrepen.”

Een uur later stond ik weer voor het huis van Rodrigo.

Maar deze keer was ik niet alleen.

Twee politievoertuigen. Vier agenten. En een gerechtelijk team dat onderweg was.

De kerstdecoraties hingen er nog.

Lampen. Kransen. Alles perfect.

Alsof geweld netjes verborgen kon worden achter gouden linten.

Ik belde aan.

Binnen hoorde ik beweging. Stemmen. Gelach zelfs.

Toen ging de deur open.

Rodrigo stond daar, fris gekleed, alsof hij net uit een reclame was gestapt.

Zijn glimlach verdween toen hij mij zag.

“Teresa…”

“Goedemorgen,” zei ik.

Doña Beatriz verscheen achter hem.

En toen zag ze de politie.

Voor het eerst brak haar zelfvertrouwen.

“Wat betekent dit?” vroeg ze scherp.

Ik stapte naar voren.

“Dit betekent,” zei ik rustig, “dat jullie kerstdiner iets wordt uitgesteld.”

De agenten namen het over.

“Señor Rodrigo, u wordt beschuldigd van huiselijk geweld en zware mishandeling,” zei één van hen.

Rodrigo lachte nerveus.

“Dit is belachelijk. Mijn vrouw is hysterisch. Ze—”

“Ze heeft verwondingen die medisch zijn vastgesteld,” onderbrak ik. “Inclusief mogelijke ribbreuken.”

Zijn blik schoot naar mij.

Toen pas begon hij te begrijpen.

“Wie denkt u dat u bent?” beet hij.

Ik keek hem recht aan…………

Lees verder op de volgende pagina.