De deuren gesloten.

Muziek zacht op de achtergrond.

Mijn hart klopte.

Maar niet van angst.

Van helderheid.

En daar stond ze.

Judith.

Perfect gekleed.

Perfect glimlachend.

Alsof niets gebeurd was.

Haar ogen gleden over mijn jurk.

Mijn echte jurk.

Ik zag het moment.

Heel klein.

Maar echt.

Die fractie van een seconde…

waar haar controle barstte.

“Claire,” zei ze zoet. “Wat zie je er—”

“Niet doen,” onderbrak ik rustig.

Ze knipperde.

Niet gewend aan dat.

Ik stapte dichterbij.

Niet agressief.

Maar stevig.

“Ik weet wat je gedaan hebt,” zei ik zacht.

Haar glimlach bleef…………..

Lees verder op de volgende pagina.