Strak.

Perfect.

Mijn jurk.

De kamer viel stil.

Echt stil.

Naomi liet een korte, triomfantelijke lach horen.

“Ze dacht echt dat dit zou werken…”

Mijn moeder schudde haar hoofd.

“Ze rekende erop dat je geen tijd zou hebben om te reageren.”

Ik haalde diep adem.

Voelde de spanning wegtrekken.

Niet volledig.

Maar genoeg.

Mijn telefoon trilde opnieuw.

Daniel.

Ik nam op.

“Claire?” zei hij meteen. “Is alles oké? Mijn moeder doet… vreemd.”

Ik keek naar mijn jurk.

Naar mezelf in de spiegel.

“Ja,” zei ik rustig. “Alles is onder controle.”

Een korte stilte.

“Zeker?”

Ik glimlachte licht.

“Ja. Maar we moeten later praten.”

Zijn stem werd serieuzer.

“Over haar?”

“Onder andere,” zei ik.

Toen ik ophing, keek Naomi me aan.

“Je gaat haar hiermee weg laten komen?”

Ik dacht even na.

Kort.

Helder.

“Nee,” zei ik.

Negentig minuten later stond ik in de gang van de kerk……………

Lees verder op de volgende pagina.