Buren begonnen buiten te komen, aangetrokken door het vuur en het lawaai. Stemmen. Fluisteringen. Schaduwen in het flikkerende licht.

Tara stond nu niet meer rechtop.

Ze leek kleiner.

Alsof de vlammen niet alleen de auto verteerden, maar ook haar zekerheid.

“Ik wilde niet…” begon ze.

Maar niemand luisterde.

De ambulance stopte met piepende banden voor het huis. Twee hulpverleners sprongen eruit en kwamen direct naar mij toe.

“Hoe ver zijn de weeën?” vroeg één van hen.

“Vier… misschien drie minuten,” zei ik met moeite.

“Oké, we gaan meteen.”

Ze ondersteunden me voorzichtig, maar snel. Alles gebeurde tegelijk: stemmen, beweging, hitte van het vuur op mijn gezicht, Milo die mijn hand niet losliet.

“Ik ga mee!” riep mijn moeder plots.

Ik keek haar aan.

Lang.

Er was angst in haar ogen nu.

Echte angst.

Maar ook iets anders.

Te laat inzicht.

“Nee,” zei ik zacht.

Dat ene woord deed meer dan schreeuwen ooit had gekund.

Ze verstijfde.

“Blijf hier,” ging ik verder. “Los dit op.”

Mijn blik gleed naar Tara.

Die nu huilde.

Echt huilde.

Niet uit frustratie.

Maar uit besef.

“Het spijt me…” snikte ze. “Ik wist niet—”

“Je wist genoeg,” zei ik.

Niet hard.

Maar definitief.

Milo werd voorzichtig in de ambulance geholpen naast mij. Hij kroop dicht tegen me aan.

“Ik heb je gezegd dat ik je zou beschermen,” fluisterde hij.

Ik streek door zijn haar, tranen vermengd met zweet. “Dat doe je ook, lieverd……………..

Lees verder op de volgende pagina.