“Laten we eerlijk zijn,” zei ze. “We zijn geen jonge mensen. We hebben geen tijd voor sprookjes. Jij zoekt gezelschap. Ik zoek stabiliteit.”

Die woorden vielen zwaar.

Niet omdat ze verrassend waren.

Maar omdat ze eindelijk… eerlijk waren.

“Stabiliteit,” herhaalde ik.

Ze knikte.

“Een man zoals jij,” ging ze verder, “met een goed appartement, een duidelijke routine, waarschijnlijk spaargeld… dat is geen toeval. Dat is een keuze.”

Ik voelde hoe de puzzelstukjes langzaam op hun plaats vielen.

De etentjes.

De complimenten.

Het constante aanwezig zijn — zolang ik betaalde, plande, organiseerde.

Ik zei niets.

Ze nam mijn stilte als toestemming om door te gaan.

“Die twee maanden,” zei ze, “waren nodig. Ik moest zien of je consistent was. Of je gul was. Of je betrouwbaar was.”

Een korte pauze.

Toen, zonder enige schaamte:

“En dat ben je.”

Ik keek haar aan.

Lang.

Rustig.

“Dus dit was… een test?” vroeg ik.

Ze haalde haar schouders op. “Noem het hoe je wilt. Iedereen beoordeelt elkaar.”

“En wat gebeurt er nu?” vroeg ik.

Ze glimlachte — maar het was niet de glimlach die ik kende.

Deze was scherp. Zakelijk.

“Nu,” zei ze, “kunnen we praktisch zijn.”

Ik leunde iets naar achteren.

“Leg uit.”

Ze vouwde haar handen op tafel.

“Op onze leeftijd heeft het geen zin om langzaam te doen. Samenwonen is logisch. Ik kan mijn appartement opzeggen. We delen de kosten — nou ja…” Ze keek even om zich heen. “Jij neemt natuurlijk het grootste deel. Dat is redelijk…………

Lees verder op de volgende pagina.