Alsof ze bang was dat het zou verdwijnen.

Johana keek naar Marcello.

— Herinneringen doen pijn… maar ze houden ook iets levend.

Hij zei niets. Zijn kaak was gespannen, maar zijn ogen… die waren niet langer koud.

Toen pakte Johana zachtjes een klein muziekdoosje uit de doos.

— Mag ik?

Geen antwoord. Maar geen weigering.

Ze draaide het op.

Een zachte melodie vulde de kamer.

Eenvoudig. Breekbaar.

María verstijfde.

Haar ogen vulden zich langzaam met tranen. Haar adem werd sneller. Haar vingers klemden zich vast aan de rand van de tafel.

Marcello merkte het meteen.

— María…?

Geen reactie.

Maar ze keek niet meer naar de foto’s.

Ze keek naar hem.

Recht in zijn ogen.

Voor het eerst… echt.

De stilte werd ondraaglijk.

En toen—

Heel zacht.

Breekbaar als glas.

— Papa…

Het woord was nauwelijks hoorbaar.

Maar het brak alles.

Marcello bevroor. Letterlijk. Zijn lichaam reageerde niet, alsof zijn geest nog moest begrijpen wat er net gebeurd was.

— Papa…

Deze keer iets sterker.

Een traan gleed over María’s wang.

En dat was het moment…………….

Lees verder op de volgende pagina.