Aller au contenuDe volgende ochtend keek ik beter naar mijn man, Willem.
Tijdens het ontbijt schonk hij sinaasappelsap in zijn koffie in plaats van in zijn glas. Toen Lily hem daarop wees, lachte hij ongemakkelijk en zei dat hij nog slaperig was.
Later die dag zag ik hem minutenlang zoeken naar zijn autosleutels. Uiteindelijk vond hij ze in de koelkast.
“Je wordt een dagje ouder,” grapte ik.
Hij lachte, maar zijn ogen lachten niet mee.
In de dagen die volgden begon ik meer kleine dingen op te merken.
Hij vergat afspraken.
Hij vertelde hetzelfde verhaal meerdere keren op dezelfde dag.
Soms stopte hij midden in een zin alsof hij niet meer wist wat hij wilde zeggen.
Lily bleef ondertussen afstand houden. Ze was niet bang voor hem, maar iets in haar houding vertelde me dat ze voelde dat er iets niet klopte.
Toen mijn dochter aan het einde van de week terugkwam om Lily op te halen, vertelde ik haar voorzichtig wat haar dochter had gezegd.
“Kinderen voelen zulke dingen vaak eerder aan dan wij,” zei ze bezorgd.
Die avond zat ik met Willem op de veranda.
“Gaat het wel goed met je?” vroeg ik.
Hij keek naar de tuin.
“Waarom vraag je dat?”
Ik vertelde hem over de dingen die me waren opgevallen.
Voor het eerst sinds weken leek hij opgelucht.
“Eerlijk gezegd,” zei hij zacht, “ik merk het zelf ook.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Wat merk je?”
Hij zuchtte diep.
“Ik vergeet dingen. Meer dan vroeger. Soms kan ik niet op woorden komen. En ik wilde je niet ongerust maken.”
De volgende dag maakte ik een afspraak bij de huisarts……………