Aller au contenuMaar voordat hij iets kon doen, veranderde het scherm voor hem.
Een rood licht verscheen boven de deur.
Daarna klonk een stem uit de luidspreker.
Mijn stem.
‘Harrison.’
Hij keek omhoog.
‘Claire?’
‘Je hebt drie minuten om mijn gebouw te verlaten.’
Hij lachte kort.
‘Je denkt dat ik naar jou ga luisteren?’
‘Nee.’
Ik keek naar de camera.
‘Ik verwacht dat je luistert naar de mensen die zo meteen achter je komen staan.’
Hij draaide zich om.
Zijn gezicht veranderde.
Want aan het einde van de gang stonden inmiddels zes beveiligingsmedewerkers.
Maar zij waren niet alleen.
Achter hen verschenen twee mannen in donkere pakken.
Geen zichtbare wapens.
Geen militaire insignes.
Geen herkenbare rang.
Toch zag ik onmiddellijk hoe Harrison verstijfde.
Hij kende hen.
Ik wist dat.
Een van de mannen liep naar voren.
‘Commandant Vance.’
Harrison slikte.
‘Wat doet u hier?’
De man keek naar de explosieve lading bij mijn deur.
‘Dat zouden wij u moeten vragen.’
Harrison probeerde zijn houding te behouden.
‘Dit is een medische interventie.’
‘Dan kunt u de medische documentatie laten zien.’
‘Dat is vertrouwelijk.’
‘Dan kunt u vertrekken.’
Harrison keek naar de beveiligers.
Voor het eerst die nacht leek hij te beseffen dat zijn uniform hem niet langer beschermde.
Maar hij was nog steeds niet klaar om op te geven.
‘Mijn ex-vrouw is instabiel,’ zei hij. ‘Ze heeft toegang tot internationale systemen gehad en heeft vandaag zonder toestemming een veiligheidsmachtiging ingetrokken.’
Ik glimlachte.
Hij had zichzelf zojuist verraden.
De man in het donkere pak keek naar hem.
‘Welke machtiging?’
Harrison zweeg.
‘Ik vroeg u welke machtiging.’
‘Level 8.’
De gang werd stil.
De man keek naar zijn collega.
Daarna naar Harrison.
‘Interessant.’
Harrison fronste.
‘Wat?’
‘Omdat Level 8 niet onder uw bevoegdheid valt.’
Harrison werd bleek……………