‘Nee.’

Mijn stem trilde.

‘Ik wil eindelijk weten wat er aan de hand is.’

Robert zuchtte diep.

‘Ze heeft het recht om de waarheid te kennen.’

Mijn vader sloot zijn ogen.

Daarna ging hij zitten.

‘Vijfentwintig jaar geleden,’ begon Robert, ‘heeft je vader mij ervan beschuldigd dat ik geld uit de familiezaak had gestolen.’

Ik keek naar mijn vader.

Hij knikte langzaam.

‘Ik dacht dat hij het had gedaan,’ zei hij. ‘Er verdwenen grote bedragen en Robert had toegang tot de administratie.’

‘Maar ik heb niets gestolen,’ zei Robert. ‘Ik heb het jarenlang geprobeerd uit te leggen.’

‘Waarom geloofde niemand hem?’ vroeg ik.

Mijn moeder veegde haar tranen weg.

‘Omdat er documenten waren die tegen hem spraken.’

Robert haalde een oude envelop uit zijn jas.

‘Maar die documenten waren vervalst.’

Hij legde een stapel papieren op tafel.

Mijn vader staarde ernaar.

‘Waar heb je die vandaan?’

‘Van iemand die eindelijk besloot de waarheid te vertellen.’

Robert schoof een oude foto naar me toe.

Op de foto stond mijn vader naast een onbekende man voor het kantoor van de familiezaak.

‘Wie is dat?’

Mijn vader keek naar de foto.

‘Onze voormalige accountant.’

Robert knikte.

‘Hij heeft jaren geleden bekend dat hij het geld had verduisterd. Hij gebruikte Roberts naam om zichzelf te beschermen.’

Ik voelde mijn keel dichtknijpen.

‘Maar waarom heb je mij dan al die weken alleen meegenomen?’

Robert keek me aan.

‘Omdat ik eerst zeker wilde weten dat je vader nog gezond genoeg was om dit allemaal te horen.’

Mijn vader keek hem verbaasd aan.

Robert vervolgde:

‘Ik ontdekte een paar maanden geleden dat de accountant nog leefde. Hij was bereid een verklaring af te leggen. Maar ik wilde niet zomaar naar je vader stappen zonder bewijs.’

‘En waarom vroeg je steeds naar zijn gezondheid?’ vroeg ik.

Robert glimlachte verdrietig.

‘Omdat ik wist dat hij hartproblemen had. Ik wilde voorkomen dat de schok hem iets zou aandoen.’

Mijn vader stond op.

Voor een moment dacht ik dat hij boos zou worden.

Maar hij liep naar Robert toe.

Hij bleef vlak voor hem staan.

‘Ik heb je vijfentwintig jaar gehaat,’ zei hij zacht.

Robert knikte.

‘Dat weet ik.’

‘Ik heb tegen iedereen gezegd dat je een dief was.’

‘Dat weet ik ook.’

Mijn vader slikte.

‘En je hebt toch iedere vrijdag mijn dochter uitgenodigd?’

‘Omdat ik wilde dat iemand in de familie mij nog kende voordat ik stierf.’

De woorden kwamen hard binnen.

Mijn moeder begon opnieuw te huilen. ……..

Lees verder op de volgende pagina.