Robert keek me recht in de ogen.

‘Volgende vrijdag zal alles voorbij zijn.’

‘Wat zal voorbij zijn?’

Hij antwoordde niet. Hij pakte alleen zijn glas water en nam een kleine slok. Zijn handen trilden.

Voor het eerst kreeg ik echt het gevoel dat ik bang moest zijn.

‘Robert, als je iets weet over mijn vader, moet je het me nu vertellen.’

Hij keek naar de deur van het restaurant en daarna weer naar mij.

‘Niet hier.’

‘Waar dan?’

‘Volgende vrijdag. Kom alsjeblieft alleen.’

Ik wilde weigeren, maar iets in zijn blik hield me tegen.

Die avond vertelde ik mijn vader niets.

De dagen daarna werd de spanning thuis steeds groter. Mijn vader werd stiller. Hij controleerde meerdere keren of alle deuren op slot waren en kreeg zelfs ruzie met mijn moeder toen zij zei dat hij overdreef.

Vrijdagmiddag belde Robert opnieuw.

‘Emily, vanavond om acht uur. Kom precies op tijd.’

‘Wat gaat er gebeuren?’

‘Je zult het zien.’

Toen hij ophing, voelde ik een koude rilling over mijn rug.

Om acht uur zat ik tegenover hem aan onze vaste tafel. Robert had bijna niets besteld. Hij keek steeds naar de ingang.

‘Waar wachten we op?’

‘Op iemand die je vader al heel lang niet meer heeft gezien.’

Mijn hart begon sneller te kloppen.

‘Wie?’

Robert antwoordde niet.

Toen ging de deur van het restaurant open.

Mijn vader stapte naar binnen.

Hij was niet alleen.

Achter hem liep mijn moeder.

Mijn vader keek rechtstreeks naar Robert. Zijn gezicht werd lijkbleek.

Robert stond langzaam op.

Niemand zei iets.

Mijn moeder begon te huilen.

‘Nee…’ fluisterde mijn vader.

Ik keek van de een naar de ander.

‘Pap? Wat gebeurt hier?’

Mijn vader zette een stap naar voren.

‘Emily, ga met je moeder naar buiten………..

Lees verder op de volgende pagina.