Aller au contenuOp de foto stond een jonge vrouw die sprekend op mij leek.
« Wie… wie is zij? »
« Je moeder, » zei Dominic zacht.
Mijn handen begonnen te trillen.
« Dat kan niet. Ik heb haar nooit gekend. »
« Ik wel. »
Hij keek enkele seconden uit het raam voordat hij verder sprak.
« Meer dan vijfentwintig jaar geleden werkte ik niet in de zakenwereld waarvoor mensen mij nu kennen. Ik was toen chauffeur voor een beveiligingsbedrijf. Jouw moeder, Elena, werkte als verpleegkundige in hetzelfde ziekenhuis waar mijn zus lag. »
Zijn stem klonk zwaar van herinneringen.
« We werden goede vrienden. Ze vertrouwde bijna niemand, maar mij wel. »
Ik keek opnieuw naar de foto.
« Ze vertelde dat ze een dochter had gekregen, » vervolgde hij. « Ze was bang dat iemand achter haar familie aan zat vanwege een conflict waar zij zelf niets mee te maken had. Daarom liet ze een klein blauw zwaluwtje tatoeëren op de pols van haar dochter. Niet als eigendom, maar als herkenningsteken, zodat familie haar ooit zou kunnen terugvinden. »
Ik voelde de kamer draaien.
« Dus… dat kind was ik? »
Dominic knikte langzaam.
« Enkele weken later verdwenen jullie allebei. Men vertelde mij dat jullie waren omgekomen. Jarenlang heb ik dat geloofd. »
Er viel een lange stilte.
Milo keek nieuwsgierig tussen ons heen en weer.
« Betekent dit dat u mijn mama kende? »
Dominic glimlachte voor het eerst.
« Ja. »
Zijn glimlach verdween weer snel.
« Maar ik heb haar niet kunnen helpen. »
Hij sloot de doos.
« Dat is iets waar ik altijd spijt van heb gehad. »
Op dat moment werd zacht op de deur geklopt.
« Dokter is gearriveerd, meneer. »
« Laat hem binnen. »
Een arts behandelde zorgvuldig mijn arm. Gelukkig waren er slechts enkele hechtingen nodig.
Terwijl hij werkte, bleef Dominic zwijgend naast het raam staan.
Toen de arts vertrok, draaide hij zich weer naar mij om.
« Je hoeft vandaag niets meer schoon te maken. »
« Maar ik heb het geld nodig. »
Hij keek me verbaasd aan.
« Na alles wat er is gebeurd, denk jij nog aan die tachtig dollar? »
Ik glimlachte zwak.
« Voor mij betekenen tachtig dollar boodschappen voor een week. »
Hij leek dat antwoord moeilijk te kunnen verwerken.
Hij liep naar zijn bureau, schreef een cheque uit en schoof die naar mij toe.
Ik keek erop.
Het bedrag was duizend dollar………….