Aller au contenuDominic Varrick bleef enkele seconden zwijgend naar de kleine blauwe zwaluw op mijn pols kijken. De kamer was muisstil. Zelfs de bewakers, die normaal zonder aarzelen bevelen uitvoerden, keken elkaar onzeker aan voordat ze de deur achter zich sloten.
« Niemand komt binnen totdat ik het zeg, » zei Dominic met een onverwacht rustige stem.
Hij pakte een schone doek van het bureau en drukte die voorzichtig tegen de wond op mijn arm.
« Je bloedt. »
Ik knikte zwijgend. Mijn aandacht ging alleen naar Milo, die zich stevig aan mijn been vasthield.
« Is mijn zoon veilig? » vroeg ik.
« Ja, » antwoordde Dominic onmiddellijk. « Niemand zal hem nog aanraken. »
Zijn woorden klonken niet als een belofte, maar als een bevel aan zichzelf.
Hij liep langzaam naar een oude houten kast, haalde een verweerde metalen doos tevoorschijn en zette die op tafel. Binnenin lagen vergeelde foto’s, enkele documenten en een klein zilveren medaillon.
Hij legde één foto voor mij neer.
Mijn adem stokte……………