Aller au contenu“Maar?” fluisterde ze.
Mateo’s lippen krulden licht.
“Maar hij wist niet dat dat ziekenhuis onderdeel is van mijn groep.”
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Langzaam begon het tot haar door te dringen.
“Mateo… wie ben jij geworden…?”
Hij hield haar blik vast.
“Iemand die ervoor zorgt dat niemand jou nog iets afneemt.”
Op dat moment ging de deur open.
Een vrouw in een net pak stapte naar binnen.
“Señor Rivas, de politie is gearriveerd. Ze willen uw verklaring en… die van meneer Aranda opnemen.”
Valeria’s hart sloeg sneller.
“Santiago… is hij daar?”
Mateo knikte langzaam.
“Ja. En deze keer… kan hij nergens heen.”
Ze slikte.
Een deel van haar was bang.
Maar een ander deel…
Voelde voor het eerst iets anders.
Geen zwakte.
Geen angst.
Maar rechtvaardigheid.
Mateo stond op.
“Ik ga dit afhandelen. Jij blijft hier. Veilig.”
Hij draaide zich om, maar haar stem hield hem tegen.
“Waarom help je me?”
Hij keek over zijn schouder.
Even… heel even… verzachtte zijn blik.
“Omdat jij de enige was die me ooit heeft geloofd… toen ik niets had.”
De deur sloot zacht achter hem.
Valeria liet haar hoofd terug in het kussen zakken.
Buiten deze kamer stortte Santiago’s perfecte wereld langzaam in.
Binnen deze kamer…
Begon die van haar opnieuw.