De keuken voelde doodstil.

Buiten op het terras hoorde ik stoelen schuiven en gedempte stemmen. Adam was waarschijnlijk bezig schade te beperken, lachend, verklarend, zichzelf reddend zoals hij altijd deed.

« Ze heeft het verkeerd begrepen. »

« Het was maar een grap. »

« Ze reageert emotioneel. »

Altijd dezelfde draaiboeken.

Ik liep naar boven zonder haast.

Geen tranen.

Geen geschreeuw.

Dat was het vreemde eraan.

Ik voelde geen explosie van verdriet.

Ik voelde helderheid.

Ik pakte een koffer uit de kast en legde hem open op het bed. Mijn handen bewogen rustig: twee jurken, een paar schoenen, laptop, opladers, documenten, toiletspullen.

Onder in de kast lag een grijze map.

Ik wilde hem bijna laten liggen.

Bijna.

Toen herinnerde ik me iets.

Drie maanden eerder was ik om twee uur ‘s nachts wakker geworden en had Adam beneden in zijn kantoor gezeten. Toen ik binnenkwam had hij zijn laptop iets te snel dichtgeklapt.

Te snel.

« Wat doe je? » had ik gevraagd.

Hij glimlachte.

« Gewoon toekomstige groeiplannen. »

Groeiplannen.

Ik trok de map eruit.

Binnenin zaten geprinte documenten.

Eerst begreep ik niet waar ik naar keek.

Toen begon ik te lezen.

« Project Smokescreen. »

Mijn adem stokte.

Pagina na pagina.

Interne memo’s…………

Lees verder op de volgende pagina.