Aller au contenuVia een verborgen monitor in de kelder bekeken ze de beveiligingsbeelden.
Marcus liep inmiddels door de woonkamer alsof het zijn eigen huis was.
‘Zoek verder,’ zei hij tegen de anderen. ‘Hij moet ergens zijn.’
Maar Vincent glimlachte voor het eerst die avond.
‘Ze kennen dit deel van het huis niet.’
Elena keek hem vragend aan.
‘Alleen mijn vader en ik wisten van deze ruimte,’ antwoordde hij rustig.
Na een tijdje pakte Vincent een kleine radio uit een afgesloten kast.
‘Er zijn nog een paar mensen die ik volledig vertrouw,’ zei hij.
Hij stuurde een korte gecodeerde boodschap.
Daarna begon het wachten.
Ruim twintig minuten later verscheen op een monitor een bekende auto bij de achterpoort.
Drie trouwe medewerkers stapten uit. Ze gebruikten een aparte ingang die niet verbonden was met het hoofdbeveiligingssysteem.
Vincent opende de geheime deur.
‘Fijn dat jullie gekomen zijn.’
De mannen luisterden aandachtig terwijl Vincent uitlegde wat er was gebeurd.
Niemand reageerde boos of impulsief.
In plaats daarvan besloten ze eerst alle feiten zorgvuldig te verzamelen.
‘We handelen pas als we zeker weten wie erbij betrokken zijn,’ zei Vincent.
Dat was altijd zijn belangrijkste regel geweest.
Via de camera’s zagen ze hoe Marcus steeds ongeduldiger werd.
‘We vertrekken,’ zei hij uiteindelijk. ‘Hij is hier niet.’
De indringers verlieten het huis zonder te beseffen dat Vincent hen al die tijd had gevolgd.
De volgende ochtend begon een grondig intern onderzoek.
Beveiligingslogboeken werden gecontroleerd.
Toegangsrechten werden opnieuw bekeken.
Verschillende medewerkers werden afzonderlijk gesproken.
Langzaam ontstond een duidelijk beeld.
Enkele personeelsleden hadden inderdaad informatie gedeeld zonder te beseffen waarvoor die werd gebruikt.
Anderen hadden uit angst gezwegen.
Marcus bleek misbruik te hebben gemaakt van het vertrouwen dat hij jarenlang had gekregen.
Toen alle feiten waren bevestigd, nodigde Vincent zijn neef uit voor een gesprek op een neutrale locatie……………..