Terug in de hoofdruimte stond Victor bij het raam.

“Je vertrouwt haar,” zei hij zonder zich om te draaien.

Het was geen vraag.

Dominic leunde achterover, zijn gezicht bleek maar zijn ogen scherp.

“Ik vertrouw informatie,” zei hij.

Victor draaide zich om. “Ze is een kind.”

“Ze is een overlevende.”

Dat was iets anders.

Victor liep langzaam dichterbij. “Of een lokaas.”

Dominic glimlachte zwak. “Dan is ze het slimste lokaas dat ik ooit heb gezien.”

Hij hoestte plotseling, scherp en droog. Een dunne streep bloed verscheen aan zijn lip.

Victor verstijfde. “Dit gaat sneller dan gedacht.”

“Ja.”

Geen angst.

Alleen bevestiging.

“Stuur mensen naar Veil,” zei Dominic. “Maar stil. Ik wil geen oorlog—nog niet.”

“En Webb?”

Daar bleef Dominic even stil.

Toen:

“Niemand raakt hem aan.”

Victor fronste. “Wat?”

“Niet totdat ik alles weet.”

Zijn blik werd donkerder.

“Als hij echt hierachter zit… dan wil ik begrijpen waarom.”

Een uur later ging de deur van de medische vleugel open.

Sophia kwam naar buiten.

Alle ogen gingen naar haar.

“Ze leeft,” zei ze.

Geen opluchting in haar stem.

Alleen een constatering.

Martinez volgde haar, zichtbaar gespannen maar… onder de indruk.

“Het werkt,” gaf ze toe. “Voor nu.”

Victor keek tussen hen in. “Voor nu?”

Sophia knikte. “Het gif is nog steeds in haar systeem. Dit koopt tijd.”

“Hoeveel?” vroeg Dominic.

Sophia keek hem aan.

“Genoeg.”

Dat antwoord beviel hem niet.

Maar hij accepteerde het.

“En ik?” vroeg hij.

Een kleine pauze.

Toen liep Sophia langzaam naar hem toe.

Ze stopte op een paar meter afstand.

Bestudeerde hem.

Niet als een kind.

Maar als een arts.

Als een wetenschapper.

Als iets… anders.

“Jij bent moeilijker,” zei ze uiteindelijk.

Victor snoof. “Dat klinkt hoopgevend.”

Sophia negeerde hem volledig.

“Jouw dosis is consistenter. Langzamer. Gecontroleerd.”

Dominic knikte licht. “Hij wilde dat ik het niet merkte.”

“Hij wilde dat je langzaam zwakker werd,” corrigeerde Sophia. “Zonder duidelijke oorzaak. Zonder vijand om tegen te vechten.”

Dat was erger.

Veel erger.

“Kun je het stoppen?” vroeg Dominic.

Sophia aarzelde.

Voor het eerst.

“Misschien.”

Victor stapte naar voren. “Misschien is niet genoeg.”

Sophia’s blik schoot naar hem, koud en scherp.

“Dan sterft hij zeker.”

Stilte…………..

Lees verder op de volgende pagina.