De regen bleef tegen de hoge ramen van het Black Crown Casino slaan, maar binnen was alles plotseling veranderd.

Niet de lichten.

Niet de luxe.

Maar de sfeer.

Die was… verschoven.

Dominic Cole zat nog steeds aan het hoofd van de tafel, maar niemand sprak. Niet Victor. Niet Martinez. Zelfs de bewakers stonden stiller dan normaal, alsof ze onbewust begrepen dat ze zich op onbekend terrein bevonden.

Een kind had zojuist de regels herschreven.

“Hoe lang?” vroeg Dominic uiteindelijk, zijn stem laag, gecontroleerd.

Dr. Elena Martinez keek niet meteen op van haar tablet. Haar vingers bewogen snel, maar haar ogen verrieden spanning.

“Als ze gelijk heeft over de stof…” begon ze.

“Ze hééft gelijk,” onderbrak Dominic.

Dat was geen gok.

Dat was instinct.

Martinez slikte licht. “Dan heb je misschien nog… weken. Misschien minder.”

Victor vloekte zacht. “Dat is onmogelijk. Niemand komt zo dicht bij jou—”

“Hij wel,” zei Dominic.

Zijn blik gleed kort naar het papiertje op tafel.

Marcus Veil.

De naam hing zwaar in de ruimte.

Maar het was niet die naam die Dominic het meest verontrustte.

Het was de andere.

Dr. Harold Webb.

Een man die hij dacht te kennen.

Een man die hij ooit had betaald.

In de medische vleugel van het casino hing een scherpe geur van antiseptica.

Anna lag op een smal bed, haar kleine lichaam bijna verloren in het witte laken. Machines piepten zacht, onregelmatig.

Sophia stond ernaast.

Ze had haar natte jas uitgedaan, maar haar kleren waren nog steeds vuil en gescheurd. Haar handen zaten onder het bloed—niet alleen van haar zus.

Ze bewoog niet.

Ze keek.

Analyseerde.

Martinez werkte snel. Infusen, injecties, scans.

“Ze is er slecht aan toe,” mompelde ze. “Haar organen—”

“Ik weet wat er gebeurt,” zei Sophia rustig.

Martinez keek op. “Dan weet je ook dat dit niet zomaar te stoppen is.”

Sophia knikte langzaam. “Niet met wat jij nu doet.”

Dat had arrogant kunnen klinken.

Maar dat deed het niet.

Het klonk… feitelijk.

“Wat stel je voor?” vroeg Martinez scherp.

Sophia liep naar de tafel, pakte een pen en trok zonder te vragen een schoon vel papier naar zich toe.

Ze begon te schrijven.

Snel.

Formules. Doseringen. Tijdslijnen.

Martinez stapte dichterbij.

Haar ogen werden groter.

“Dit… dit is geen standaard tegengif…”

“Dat kan ook niet,” zei Sophia. “Het gif verandert elke keer een beetje. Mijn grootvader test variaties.”

“Dit is krankzinnig,” fluisterde Martinez.

“Dit is hoe hij werkt.”

Sophia legde de pen neer.

“Als je dit volgt, leeft ze.”

Martinez keek haar lang aan.

Toen pakte ze het papier op.

“Als dit niet klopt—”

“Dan sterft ze,” zei Sophia. “Maar dat gebeurt sowieso als je doorgaat zoals nu.”

Een lange stilte volgde.

Toen draaide Martinez zich om.

“Bereid dit voor,” zei ze tegen haar team.

Geen discussie……………

Lees verder op de volgende pagina.