Richard voelde alsof de grond onder hem wegzakte.

“Dat… dat is onmogelijk,” zei hij. “Ik was daar. Jij was daar. Jij hebt me eruit gehaald.”

Zijn stem brak.

“Ik herinner me jouw arm,” ging hij verder, wijzend naar haar litteken. “Je duwde me door het raam… je zei dat ik moest rennen.”

Anna knikte langzaam. Tranen verzamelden zich opnieuw in haar ogen.

“Ik dacht dat jij het had gehaald,” fluisterde ze. “Maar toen ik terug wilde… stortte het plafond in.”

Richard sloot zijn ogen even, alsof hij de herinnering opnieuw beleefde.

“Ze hebben me gevonden op het strand,” zei hij zacht. “Half bewusteloos. Ze zeiden dat iedereen binnen was omgekomen.”

“Niet iedereen,” zei Anna.

Valerie kon het niet meer verdragen.

“Genoeg!” riep ze. “Dit is belachelijk. Dit… dit is een verzonnen verhaal om aandacht te krijgen.”

Maar haar stem klonk niet meer overtuigend. Er zat angst in.

Pure angst.

Richard draaide zich eindelijk naar haar om.

“Jij wist dit,” zei hij. Geen vraag. Een vaststelling.

Valerie verstijfde.

“Natuurlijk niet.”

Maar haar ogen verraadden haar.

En toen—

“Ze liegt.”

De stem kwam uit de eerste rij.

Alle hoofden draaiden tegelijk.

Valerie’s moeder stond op.

Langzaam. Beheerst. Maar haar gezicht was nu volledig ontmaskerd. Geen elegantie meer. Alleen iets kouds. Iets berekenends.

“Dit spelletje heeft lang genoeg geduurd,” zei ze.

Valerie draaide zich geschokt naar haar toe.

“Mama… wat doe je?”

Maar haar moeder keek haar niet eens aan.

Ze keek alleen naar Anna.

“Je had weg moeten blijven,” zei ze kil. “Je hebt twintig jaar lang gezwegen. Waarom nu terugkomen?”

De kapel explodeerde bijna van de spanning.

Richard stapte naar voren.

“Wat bedoelt u?” vroeg hij. “Wat weet u hierover?”

De vrouw glimlachte licht. Niet warm. Nooit warm.

“Omdat ik degene was die die brand heeft veroorzaakt.”

Een collectieve schokgolf ging door de ruimte.

Valerie greep naar haar borst.

“Wat?! Nee— dat is niet waar!”

Maar haar moeder ging onverstoorbaar verder.

“Het was nooit de bedoeling dat iemand zou sterven,” zei ze, bijna verveeld. “Het was een… zakelijke beslissing………..

Lees verder op de volgende pagina.