Ik stapte naar binnen en mijn hart begon meteen sneller te kloppen.

Er waren stemmen.

Jonge stemmen.

Voorzichtig liep ik verder de gang in, terwijl ik me vastgreep aan de muur. Mijn huis, dat altijd zo stil was geweest, voelde plots vreemd en onwerkelijk aan.

Toen ik de woonkamer bereikte, bleef ik stokstijf staan.

Daar waren ze.

Tien jongens. Sommigen kende ik vaag van de foto’s die Knox me had laten zien. Anderen had ik nog nooit gezien. Ze stonden verspreid door de kamer… maar ze waren niets aan het stelen.

Integendeel…………

Lees verder op de volgende pagina.