Aller au contenuRichard was daar ook.
Niet voor Ethan.
Hij was uitgenodigd omdat zijn bedrijf een van de sponsors was.
Toen Ethan het podium opliep, keek Richard nauwelijks op van zijn telefoon.
Pas toen de presentator begon te spreken, verstijfde hij.
« Dames en heren, de winnaar van de Nationale Innovatieprijs is Ethan Walker. »
Op het grote scherm verscheen een foto van Claire met haar zoon.
De presentator glimlachte.
« Ethan heeft dit succes opgedragen aan zijn moeder, die hem alleen heeft opgevoed nadat zijn vader het gezin vlak na zijn geboorte had verlaten. »
De zaal werd muisstil.
Richard voelde tientallen blikken zijn kant op draaien.
Daarna sprak Ethan zelf.
« Vijftien jaar geleden zei iemand dat een kind van een oudere moeder nooit iets zou bereiken. Vandaag draag ik deze prijs op aan de vrouw die mij heeft geleerd dat karakter belangrijker is dan afkomst. »
Er volgde een langdurig applaus.
Claire huilde zacht op de eerste rij.
Richard kon niets zeggen.
Voor het eerst besefte hij dat hij niet alleen zijn gezin had verloren.
Hij had ook de kans verloren om deel uit te maken van het leven van een uitzonderlijke zoon.
En sommige fouten kunnen nooit meer worden hersteld.